Ik vertrek naar Brazilië – maar mijn lief kan niet koken

5691586-vlag_brazilie

Het einde van het schooljaar is in zicht en het afstuderen komt voor mij steeds dichterbij. Het besef dat ik over enkele maanden – laat ons toch hopen – een masterdiploma op zak zal hebben, zorgde voor een korte quarter-life crisis. Het voelde alsof ik plots in de “volwassenwereld” gegooid zou worden. Alsof het behalen van zo’n papiertje (aka diploma) plots betekent dat je klaar bent voor het echte leven. Begrijp me niet verkeerd: ik heb de laatste jaren ontzettend veel geleerd. Ik ken de hele geschiedenis van Frankrijk (of die kende ik toch tot een uur na het examen), ik weet hoe ik verzorgd kan spreken (vaarwel Antwerpse ‘a’) en ik kan als de beste een cursus vanbuiten blokken de dag voor het examen (met de nodige sloten koffie, uiteraard). Hoe interessant mijn opleiding ook was, ik heb nog heel wat te leren. En dat is exact waarom ik volgend schooljaar zo’n zes maanden in Brazilië zal wonen, werken & leven. 

In november begin ik dus aan mijn grote avontuur: in het kader van de opleiding “Internationale samenwerking Noord-Zuid” vertrek ik naar Quixeramobim, een gemeente in Ceará, Brazilië. Ik wil uit mijn “Belgische bubbel”, de wereld is namelijk groter dan België alleen: ik wil kritisch leren kijken naar de wereld en maatschappij en kennis maken met andere culturen en visies. Ik wil zelfstandiger en assertiever worden, maar ik wil ook leren relativeren. Ik wil niet langer bij de kleinste tegenslag huilend op de grond liggen – à la dramaqueen Lena. Nee, ik wil bij het kleinste geluk op de grond liggen van het lachen. 

12922361_1127377133947363_877326417_o

“En je lief dan?” Daar heb ik ook al enorm vaak aan gedacht. Meneer kan nog geen aubergine van een ananas onderscheiden, laat staan dat hij zes maanden lang elke dag een fatsoenlijke maaltijd kan koken. Voor wij gingen samenwonen, was zijn favoriet gerecht namelijk “patat met ei”. Een culinair hoogstandje, niet waar?

Ondanks zijn grote haat voor koken en het feit dat ik die taak dus niet langer zal kunnen overnemen, is hij toch mijn grote steun gebleven. Ik zou hier kunnen beschrijven wat hij de laatste tijd voor mij betekend heeft, maar ik wil jullie het melige gedoe besparen. Ik hou het bij “eu te amo” – veel verder gaat mijn Portugees momenteel nog niet.

Brazil: Here I come.
Sam, mama & oma: I’ll be back. 😉

Mijn liefde voor mijn lief… én Vlaamse Gebarentaal.

13105858_1145602085458201_1776150272_o

Vlaamse Gebarentaal is niet mijn moedertaal. En toch zou ik me geen leven zonder gebaren kunnen voorstellen. Het is een taal geworden die ik élke dag gebruik: om mijn liefde te uiten, om eens goed ruzie te kunnen maken of om eens goed te kunnen vloeken als ik weer met mijn teen tegen de tafelpoot bots. (Ja, lieve mama, ik heb nog steeds niet geleerd dat ik thuis best pantoffels draag. Geef me nog even, ooit leer ik het wel.)

Read More

Het reisverslag van een uitsteller – Australië

12476769_1077181878966889_557764710_o

Vier maanden geleden zat ik samen met mijn vriend drie weken lang in Australië. Je zou denken dat zo’n reis de moeite waard is om over te schrijven (want even naar de andere kant van de wereld reizen, doe je niet elke week), maar ik wist niet waar ik moest beginnen. Het was een prachtige reis, waar ik nog elke dag aan terug denk. Wij zijn verliefd. Op elkaar, op de zon en op Australië.

Read More

Help, mijn lief is een voetballer

10272575_10152419905054354_3955841519189272276_o

Mijn vriend is een voetballer. Ja, mijn vriend is zo’n mannetje dat achter een bal loopt om die vervolgens weer vér weg te stampen. Hoewel ik af en toe ga kijken naar zijn wedstrijden, snap ik nog altijd zo goed als niets van voetballen. Zo heeft hij me al minstens vijf keer proberen uitleggen wat “buitenspel” nu net is, want het betekent helaas niet dat de bal uit het veld gestampt wordt. Nee, dat zou té eenvoudig geweest zijn. 

Read More

Omslachtige excuses: een verhaal over sport

IMG_20151229_202855_1

Bah, ploegsporten. Voetbal, basketbal, volleybal, … Ik mag er niet aan denken. Één keertje de bal missen en binnen de kortste keren krijg je “per ongeluk” een bal naar je hoofd gegooid – zoals in die geweldige meidenfilms, lekker op z’n “mean girls”. Nou, zo stel ik het mij toch voor, ik heb er mij immers nog nooit aan gewaagd. Als ik de bal in de verkeerde goal zou stampen (want ja, daar ben ik toe in staat) of de bal naar de tegenstanders zou gooien (zucht, dat kan ik helaas ook als de beste), dan baalt de hele ploeg hiervan.

In een ver verleden sloot ik mij dan ook aan bij een atletiekclub: geen druk, alleen maar pure vrijheid. Niemand zou kunnen balen van mijn eventuele stommiteiten, dacht de nog naïeve vijftienjarige versie van mezelf.

Read More

Een avond met m’n lief naar de cinema? Als er ondertiteling is.

IMG_2641

Onlangs was het weer zover. Ik gooide al mijn vrouwelijke charmes in de strijd om mijn fantastisch lief ervan te overtuigen nog eens een romantisch avondje te organiseren. Samen iets lekkers gaan eten en met een glas cava in de hand toosten op onze toekomst, gevolgd door een uitje naar de cinema voor een mooie Vlaamse film. Ja, dat leek me wel wat. (Nou, vervang die glazen cava maar met een gedeeld glas water, zo gierig zijn we wel.)

Read More

1 2 3 4 7