Travel vlog – Brazilië (in Vlaamse Gebarentaal, met Nederlandse ondertiteling)

Drie weken lang reisden we door Brazilië. We hebben gelachen en geweend bij het blije weerzien op de luchthaven, gesnorkeld op de mooiste plekjes, tot acht meter diep gedoken in de blauwe zee en genoten van de indrukwekkendste natuurfenomenen en culturele steden. En dat allemaal samen met het beste lief.

Ik maakte een samenvatting van onze rondreis door Brazilië. Ik laat de beelden voor zich spreken. Veel kijkplezier! 

O Bom, o Mau e o Feio

15101843_1326155144069560_1705546902_o

Hier zit ik dan: schrijvend aan mijn kleine bureautafeltje, met de wind in mijn haren. Ik voel me net alsof ik buiten zit. Boven me zie ik het licht schijnen door de dakpannen en aan mijn linkerkant staat de deur naar de veranda wijd open. Ik kijk uit op een rij bomen, onder een prachtige blauwe hemel. Ik voel me hier thuis, ook al heb ik geen eigen kamer. Ik ben tevreden met mijn slaaphoekje in het verlengde van de leefkamer. Een gebrek aan privacy heeft namelijk bepaalde voordelen: ik ben nooit alleen met mijn geluk, noch met mijn verdriet. Zowel mijn lach als mijn tranen gaan hier nooit onopgemerkt voorbij. De enige uitdaging is dat ik nu geen snoeppapiertjes en zakdoeken meer kan laten rondslingeren, zoals ik thuis wel eens durfde – tot grote ergenis van het lief. Dat kan ik mijn nieuwe huisgenoten namelijk (nog?) niet aandoen. 

Read More

Braziliaanse rollercoasters

img_3839

Vijfentwintig dagen. Zolang bevind ik mij ondertussen in het wondermooie Brazilië.  Ik heb zoveel indrukken opgedaan, zoveel nieuwe mensen leren kennen en al zoveel geleerd op zo’n korte tijd. Ze vergelijken zo’n periodes waarbij je uit je comfortzone wordt getrokken weleens met rollercoasters en daar zit inderdaad een grond van waarheid in. Ik heb namelijk al heel wat ritjes achter de rug. 

Read More

Negenduizend kilometer ver

img_3561

Rustige zondag, luie zondag. Sam en ik sliepen lekker uit en besloten nog even in bed te blijven liggen. Met de laptop op onze schoot keken we nog snel naar een aflevering van onze favoriete serie. Met andere woorden een doodgewone, maar oh zo gezellige zondagochtend. De dag beginnen met een lekker ontbijtje, gevolgd door een stevige knuffel. En even later komt dan dat moment waar je eigenlijk nog niet klaar voor bent: je struikelt over de lege koffer in het midden van de woonkamer. De lege koffer die zo snel mogelijk klaargemaakt moet worden voor een half jaar in Brazilië. Een koffer waar Sam jammer genoeg niet in past. 

Read More

Ik vertrek naar Brazilië – maar mijn lief kan niet koken

5691586-vlag_brazilie

Het einde van het schooljaar is in zicht en het afstuderen komt voor mij steeds dichterbij. Het besef dat ik over enkele maanden – laat ons toch hopen – een masterdiploma op zak zal hebben, zorgde voor een korte quarter-life crisis. Het voelde alsof ik plots in de “volwassenwereld” gegooid zou worden. Alsof het behalen van zo’n papiertje (aka diploma) plots betekent dat je klaar bent voor het echte leven. Begrijp me niet verkeerd: ik heb de laatste jaren ontzettend veel geleerd. Ik ken de hele geschiedenis van Frankrijk (of die kende ik toch tot een uur na het examen), ik weet hoe ik verzorgd kan spreken (vaarwel Antwerpse ‘a’) en ik kan als de beste een cursus vanbuiten blokken de dag voor het examen (met de nodige sloten koffie, uiteraard). Hoe interessant mijn opleiding ook was, ik heb nog heel wat te leren. En dat is exact waarom ik volgend schooljaar zo’n zes maanden in Brazilië zal wonen, werken & leven. 

Read More

Mijn liefde voor mijn lief… én Vlaamse Gebarentaal.

13105858_1145602085458201_1776150272_o

Vlaamse Gebarentaal is niet mijn moedertaal. En toch zou ik me geen leven zonder gebaren kunnen voorstellen. Het is een taal geworden die ik élke dag gebruik: om mijn liefde te uiten, om eens goed ruzie te kunnen maken of om eens goed te kunnen vloeken als ik weer met mijn teen tegen de tafelpoot bots. (Ja, lieve mama, ik heb nog steeds niet geleerd dat ik thuis best pantoffels draag. Geef me nog even, ooit leer ik het wel.)

Read More

Het reisverslag van een uitsteller – Australië

12476769_1077181878966889_557764710_o

Vier maanden geleden zat ik samen met mijn vriend drie weken lang in Australië. Je zou denken dat zo’n reis de moeite waard is om over te schrijven (want even naar de andere kant van de wereld reizen, doe je niet elke week), maar ik wist niet waar ik moest beginnen. Het was een prachtige reis, waar ik nog elke dag aan terug denk. Wij zijn verliefd. Op elkaar, op de zon en op Australië.

Read More

Help, mijn lief is een voetballer

10272575_10152419905054354_3955841519189272276_o

Mijn vriend is een voetballer. Ja, mijn vriend is zo’n mannetje dat achter een bal loopt om die vervolgens weer vér weg te stampen. Hoewel ik af en toe ga kijken naar zijn wedstrijden, snap ik nog altijd zo goed als niets van voetballen. Zo heeft hij me al minstens vijf keer proberen uitleggen wat “buitenspel” nu net is, want het betekent helaas niet dat de bal uit het veld gestampt wordt. Nee, dat zou té eenvoudig geweest zijn. 

Read More

Omslachtige excuses: een verhaal over sport

IMG_20151229_202855_1

Bah, ploegsporten. Voetbal, basketbal, volleybal, … Ik mag er niet aan denken. Één keertje de bal missen en binnen de kortste keren krijg je “per ongeluk” een bal naar je hoofd gegooid – zoals in die geweldige meidenfilms, lekker op z’n “mean girls”. Nou, zo stel ik het mij toch voor, ik heb er mij immers nog nooit aan gewaagd. Als ik de bal in de verkeerde goal zou stampen (want ja, daar ben ik toe in staat) of de bal naar de tegenstanders zou gooien (zucht, dat kan ik helaas ook als de beste), dan baalt de hele ploeg hiervan.

In een ver verleden sloot ik mij dan ook aan bij een atletiekclub: geen druk, alleen maar pure vrijheid. Niemand zou kunnen balen van mijn eventuele stommiteiten, dacht de nog naïeve vijftienjarige versie van mezelf.

Read More

Een avond met m’n lief naar de cinema? Als er ondertiteling is.

IMG_2641

Onlangs was het weer zover. Ik gooide al mijn vrouwelijke charmes in de strijd om mijn fantastisch lief ervan te overtuigen nog eens een romantisch avondje te organiseren. Samen iets lekkers gaan eten en met een glas cava in de hand toosten op onze toekomst, gevolgd door een uitje naar de cinema voor een mooie Vlaamse film. Ja, dat leek me wel wat. (Nou, vervang die glazen cava maar met een gedeeld glas water, zo gierig zijn we wel.)

Read More

#FOTA15: Opdracht 1 – Beloftes maken en schaduwen kussen

Schermafbeelding 2015-09-28 om 23.41.15

Een tijdje geleden vernam ik dat ik behoorde tot de tien Vlaamse finalisten voor de Flair Online Talent Award (lees er hier meer over). We kregen de volgende opdracht van Flair en Clinique:

Maak een video van max. 30 sec waarbij jij de volgende boodschap op jouw eigen individuele manier interpreteert:

“Maak een belofte voor de toekomst. En breng ze naar buiten. #FaceForward”

Read More

Dolfijnen en een gebrek aan fotografisch talent

IMG_1802

Ooit, in een heel heel ver verleden, toen ik nog mooi bruin zag en de zomer nog maar net begonnen was (nou ja, zo’n drie lange maanden geleden dus) zat ik op een bootje nabij Golfo Aranci (Sardinië). Mijn vriend en ik waren de hele ochtend op zoek naar mensen met een bootje die bereid waren ons mee te nemen op een “dolfijnen-zoektocht”. We waren duidelijk te laat opgestaan, want al de bootjes waren al vertrokken. Ik barstte natuurlijk in tranen uit (want “BOEHOEHOE het is onze laatste dag en ik wou zo graag dolfijnen ziiie-hi-hieen SNIK SNOTTER SNOTTER“). Enkele brave zielen hadden mijn huiloogjes blijkbaar opgemerkt en wilden ons om 15u toch nog meenemen naar Isola di Figarolo, een eilandje waar regelmatig dolfijnen voorbij zouden zwemmen. 

Read More

“Waarom ben je te laat?” – “Ik kreeg een telefoontje van Flair.” #FOTA15

IMG_2736_Fotora

Vanochtend was het zover: om 8u ging de wekker af voor mijn eerste schooldag. Waar een normale mens de gewoonte heeft om bij het verschrikkelijke geluid van de wekker uit het bed te springen, druk ik zo snel mogelijk op de snooze-knop – en dat was deze ochtend niet anders. Wat ik op dat moment nog niet wist, was dat zo’n half uurtje later de ochtend niet meer zo ‘gewoon’ zou zijn.

Read More

“Mijn dochter en ik”

11922071_1025170474168030_982969475_n

Al maanden was ik aan het zeuren bij mijn mama of ze eens een artikel wou schrijven over haar geweldige(!) brei- en haakkunsten. Gisteren stuurde ze me plots een mailtje met een heel ander soort artikel voor op mijn blog. Dat ik na het lezen even heb moeten huilen, heb ik haar nog niet verteld (dat zal ze wel hier lezen). Lieve mama, ik ga steeds meer op je lijken en kan alleen maar hopen dat ik later een even goede mama zal zijn.

“Mijn dochter en ik, altijd gedacht dat we weinig gemeen hadden. Ik dacht wit, zij zwart, discussies en woordenwisselingen, nee dat was geen kind van mij. Een koekoeksjong had ik, verwisseld bij de geboorte want ook dat neusje had ze niet van mij. 

Read More

Het zielige groene vlekje op m’n wereldkaart

AAAAAAAIMG_2479_Fotor

Vorige week was het zover: mijn vriend en ik kregen een geweldige scratch map toegestuurd van Coolgift.com. We hadden wildse plannen met de kaart en zouden de landen waar we in onze drie gedeelde jaren zijn geweest, wegkrabben – romantisch toch? In onze hoofden hadden we al een groot stuk van de wereld gezien. (Nou ja, vooral in mijn hoofd dan, maar dat even terzijde.) Vol goede moed begon ik de landen waar we ooit samen waren geweest, weg te krabben: België, Luxemburg, Nederland, Duitsland, Frankrijk, Italië (Sardinië), Oostenrijk, Zwitserland, Slovenië en Kroatië. Na nog geen halve minuut krabben was ik klaar… en was er een mini-groene vlek te zien.

Read More

Glaasje op en toch rijden: het toppunt van egoïsme

file0001847431097_Fotor

Ik heb het in mijn jonge leven al veel te vaak zien gebeuren, mensen die na meer dan twee glazen alcohol toch de auto in kruipen. Ik zou wel willen roepen: “Hé, onverantwoordelijke zot, waar haal jij het in je hoofd om nog achter het stuur te kruipen?”. Maar wie neemt een “snotneus” van 21 jaar nu serieus? 

Read More

Het leed dat kasten verven heet + OOTD

fotokast1

Enkele weken geleden kwamen mijn vriend en ik op het idee om de kast in de keuken te verven. Ik had altijd een haat-liefdeverhouding met die kast. Toen mijn vriend ermee kwam aanzetten, was mijn eerste gedachte: “Weg ermee!”. Oud, versleten en vooral lelijk wit, dat past toch niet in ons mooi appartementje? Het zou wel moeten, want al snel bleek het om een familiestuk te gaan: het zag er dus niet naar uit dat de kast snel uit ons interieur zou verdwijnen. Na een tijdje begon ik de kast steeds meer te waarderen: zo lelijk was ie tenslotte niet en praktisch was hij des te meer! Om hem toch in ons interieur te laten passen, wilden we hem in een nieuw jasje steken. Verven it is!

Read More

Doofgewoon verliefd

IMG_0005

Mensen vragen soms hoe het is om een dove vriend te hebben. “Nou, gewoon, we praten, we knuffelen, we kussen en we zien elkaar graag. Oh, en stiekem maken we af en toe ook wel eens ruzie over die hoop kleren op het bed of de mislukte spaghettisaus.” Onze relatie is veel meer dan enkel ‘doof’ en ‘horend’ en dat beseft niet iedereen. Uiteraard zijn er enkele bijzonderheden aan onze relatie, maar niet méér dan bij anderen. Ik besloot een dag uit ons leven te beschrijven, zodat mensen zich kunnen voorstellen welke leuke bijzonderheden er zijn, maar ook kunnen zien hoe gewoon onze relatie is.

Read More

Nachtgedachten: een artikel over muggen met een cape en eeuwige honger

nachtgedachten

Gisteren was het weer zo ver, ik kon niet slapen. Het was zelfs zo erg dat ik na een uur rechtstond om wat papier en een pen te halen: ik zou mijn rare gedachtes even opschrijven. Toen ik de volgende ochtend mijn lijstje zag, begreep ik de helft niet meer. Had ik nu echt geschreven over muggen met een cape en een paard zonder tanden?

Read More

Op stap met de Reuzen in Antwerpen

uitgelichtkopie2De driedaagse tocht door Antwerpen van Oma Reus en Kleine Reus door Antwerpen is voorbij. Het Franse theatergezelschap Royal de Luxe kwam onze stad al eens eerder bezoeken in 1998, 2006 en 2010. Na de grote Olifant, de Kleine Reuzin, De Duiker en nog heel wat anderen, was het dit jaar de beurt aan de lieve Kleine Reus en Oma Reus met haar pijp en wandelstok. Zij wisten net geen miljoen bezoekers naar Antwerpen te lokken.

Read More

Winactie! (voorbij)

Producten Winactie 2kopie

17 mei 2015: de dag waarop ik voor de eerste keer mijn nieuwe site deelde, ik had mijn eigen domeinnaam gekocht! Ondertussen zijn we een maand verder: in mijn eerste maand hier op Mona Lena, mocht ik maar liefst 3000 unieke bezoekers verwelkomen. Zo’n cijfer had ik nooit verwacht, net zoals het grote aantal leuke reacties die ik kreeg. Tijd om te vieren dus! 

Read More

Een brief aan mijn 13-jarige zelf (#DearMe)

DearMe

Lieve Lena uit het verleden,

Je bent net dertien geworden. Je kindertijd lijkt voorbij en je voelt een druk om zo snel mogelijk ‘groot’ te worden. Plots denk je alles te weten. Laat me hier beginnen:

1° Je weet werkelijk NIETS. En je zal ook nooit alles weten.
Inderdaad, dat lees je goed. Nu ik dit even duidelijk heb gemaakt, kan ik verder. Hier zijn nog tien andere dingen die je moet weten.

Read More