Braziliaanse rollercoasters

img_3839

Vijfentwintig dagen. Zolang bevind ik mij ondertussen in het wondermooie Brazilië.  Ik heb zoveel indrukken opgedaan, zoveel nieuwe mensen leren kennen en al zoveel geleerd op zo’n korte tijd. Ze vergelijken zo’n periodes waarbij je uit je comfortzone wordt getrokken weleens met rollercoasters en daar zit inderdaad een grond van waarheid in. Ik heb namelijk al heel wat ritjes achter de rug. 

Drie weken geleden bevond ik mij op een ontzettend snelle rollercoaster, zo eentje met erg scherpe bochten waarbij je van top tot teen kriebels voelt. Ik zat plots in een interessant en warm land, met prachtige stranden en geweldige mensen. Ik en mijn zeven medestudenten werden al snel een hechte groep (lees: gekke bende), met heel veel respect voor elkaars verschillen. We hebben genoten, gelachen, gepraat, gezwommen, vaak met een lekkere caipirinha in de hand. De hitte kreeg ons niet klein: samen ontdekten we al zwetend de drukke, maar indrukwekkende stad Fortaleza. Samen onzekere dagen beleven in een onbekende stad met onbekende mensen: het creëerde een speciale band. 

img_3608

img_3941Na een week vertrok iedereen naar de plek waar ze de komende zes maanden zouden wonen, werken en leven. Astrid (mijn duopartner in Quixeramobim) en ik bleven eenzaam achter in de plots veel te grote slaapzaal van ons hostel. Wij besloten de leegte op te vullen met een trip naar Jericoacoara, een prachtig kustdorpje. De tocht naar het dorp was al een avontuur op zich: een vijf uur durende rit op een veel te koude bus – ze zijn hier namelijk dol op airco – en een korter ritje in een Jeep doorheen de witte zandduinen. We kwamen aan op een plek die onze adem even wegnam. Het was er zo mooi dat deze slaapkop zelfs bereid was om half vijf ’s morgens een wekker te zetten om de zonsopgang te kunnen bewonderen. 

De dagen vlogen voorbij en het werd tijd voor een volgende rit: een rit op een rollercoaster die net iets te vaak over de kop gaat. In  de bochten heb je nog steeds die leuke kriebels, maar bij elke looping heb je even geen controle meer. Iedere keer voel je je stoeltje vanonder je zitvlak verdwijnen en zie je de wereld even ondersteboven. Ik was net aangekomen in Quixeramobim, het dorp waar ik me de komende zes maanden zou moeten thuisvoelen. Ik werd door twee lieve, zorgzame en interessante vrouwen ontvangen, Nathália en Tauana. Toch kwam daar even die (on)verwachte cultuurshock piepen. De warme en verwelkomende Braziliaanse cultuur zou me niet uit mijn schulp doen kruipen, zoals ik had gehoopt. Het deed me de eerste week in Quixeramobim net in een hoekje wegkruipen. Ik werd werkelijk overrompeld door mensen die het nochtans erg goed met me voor hadden. Stel je maar eens tien nieuwsgierige Braziliaanse vrouwen voor, die eindeloos veel vragen stellen in een taal die je nog niet onder de knie hebt. Meer dan “eu não entendi” – vertaling: “ik heb het niet begrepen” – kwam er die eerste dagen niet uit mijn mond. Na elk gesprek was mijn hoofd moe, zo enorm moe. 

Ondertussen zit ik op mijn voorlopig laatste rit: niet langer op een rollercoaster, maar op een mooie paardenmolen. Ik ga rustig op en neer. Wat een paardenmolen leuk maakt, zijn de mensen om je heen. Op je eentje stelt de rit maar weinig voor, maar samen met vrienden kan het best lachwekkend zijn. Ik begin me thuis te voelen, zowel bij Nathália en Tauana als op de projecten waar ik werk (waarover later meer). Ik durf opnieuw naar buiten gaan, geniet van gesprekken – ja hoor, zelfs met mijn gebrekkig Portugees – en heb eigenlijk alleen nog maar gelachen. En affectie? Die krijg ik van de twee katten hier. Of toch van eentje, de ander lijkt me namelijk niet zo leuk te vinden. Ach, je kan niet alles hebben in het leven 😉


Liefs, 

Lena

Dit wil je misschien ook wel lezen:

5 Comments

  1. marianne 29 november 2016

    lieve Lena, blij dat we jullie ook hier een beetje kunnen volgen. Na die week-en-half acclimatiseren en genieten in Fortaleza was de rit naar Q. natuurlijk een ganse verandering.
    Weg waren de andere 6 aanspreekpunten en jullie stonden er nu “alleen” voor… maar jullie doen dit goed, en we zijn zeker dat het er na de moeilijke en mindere dagen nu alleen maar beter kan gaan.
    jullie beginnen zich thuis te voelen en de mensen rond jullie te kennen, en wederzijds…
    We wensen jullie alle 8 daar een mooi en deugddoend ‘leven en werken en genieten’ toe. DRaag goed zorg voor elkaar (maar dat doen jullie al, hé)
    groetjes, mama v Astrid

    Beantwoorden
  2. Silke 26 november 2016

    Die stranden zien er echt geweldig uit in je filmpje. Wat een mooie tekst heb je ook geschreven, het plezier spat er eigenlijk echt wel van af! Geniet maar ten volle, maar dat komt vast helemaal goed. liefs!

    Beantwoorden
  3. Elisse 25 november 2016

    Wauw Lena, nu de eerste indrukken verwerkt zijn kan het genieten volop beginnen 🙂 Superfijn dat je een filmpje hebt gemaakt, kan je later op terugkijken met een glimlach op je gezicht. En ik heb nu ook een glimlach op mijn gezicht, fijne bijkomstigheid 😉

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *