Help, mijn lief is een voetballer

10272575_10152419905054354_3955841519189272276_o

Mijn vriend is een voetballer. Ja, mijn vriend is zo’n mannetje dat achter een bal loopt om die vervolgens weer vér weg te stampen. Hoewel ik af en toe ga kijken naar zijn wedstrijden, snap ik nog altijd zo goed als niets van voetballen. Zo heeft hij me al minstens vijf keer proberen uitleggen wat “buitenspel” nu net is, want het betekent helaas niet dat de bal uit het veld gestampt wordt. Nee, dat zou té eenvoudig geweest zijn. 

Ik weet gelukkig wél dat een voetbalwedstrijd 90 minuten duurt en dat je de bal in het doel van de tegenstanders moet krijgen, al vraagt dat laatste soms al meer moeite dan verwacht. Zo ben ik na de pauze nog altijd verward als de ploegen plots van plaats verwisseld zijn, met alle gevolgen vandien. Stel je een juichende Lena voor (want hoera, er is gescoord!) die enkele seconden later met rode wangetjes weer gaat zitten, nadat ze beseft dat het niet de ploeg was van haar allerliefste liefje die scoorde.

Zoals de meesten onder jullie weten, is mijn vriend doof en communiceren wij in Vlaamse Gebarentaal, een taal die ik ondertussen al vier jaar aan het studeren ben. Je zou verwachten dat ik als aspirerend tolk ondertussen over zowat alle onderwerpen lekker kan “meegebaren”. Nou, dat is buiten voetbal gerekend. Op café gaan met zijn vrienden is enorm gezellig, maar iedere keer opnieuw is er iemand die uit het niets begint te praten over voetbal. Meestal fluister ik dan eens “verdomme” (dat horen ze toch niet, gniffel) en zet ik een stap achteruit. Mijn ogen zien alleen nog maar bewegende handjes, zonder betekenis: ik begrijp er niets meer van. VGT betekent op dat moment niet langer Vlaamse Gebarentaal, maar Voetbal Gebarentaal – een taal die ik jammer genoeg niet beheers.

Gelukkig zijn er ook voordelen aan het hebben van een voetballend lief. Zo voel ik me regelmatig schuldig als ik weer eens lui in de zetel lig en hij zwetend thuiskomt na een avondje voetballen. Met andere woorden: extra motivatie om te sporten, hoera.
Mijn vriend speelt niet alleen voetbal, hij kijkt er ook graag naar op televisie. Dat is voor mij het ideale moment om een hoofdmassage af te dwingen. Ik babbel namelijk nogal graag, al helemaal tijdens een voetbalwedstrijd. Meestal zal hij me dan proberen knuffelen in de hoop mij aan het zwijgen te krijgen, zodat hij rustig verder kan kijken naar de wedstrijd. Van deze situatie maak ik maar al te graag gebruik *insert evil laugh*: ik leg zijn hand op mijn hoofd en laat hem door mijn haren wrijven. Dat doet hij op dat moment maar al te graag, in ruil voor stilte. Een goed compromis, niet waar?

Dit wil je misschien ook wel lezen:

4 Comments

  1. Lotte 1 april 2016

    Dat lijkt me een goeie deal, die massage in ruil voor stilte 😉

    Beantwoorden
  2. Dina 31 maart 2016

    Hahaha herkenbaar, dat je na de eerste helft even niet meer weet voor welk goal je nu precies moet juichen, dat is mij vroeger ook wel vaker gebeurd. :’) Mijn vriend is juist geen voetballer, kijkt er ook bijna nooit naar (en dat vind ik helemaal niet erg).

    Beantwoorden
    • Lena (admin) 19 april 2016

      Haha, blij dat ik niet alleen ben. 😀
      Jammer genoeg kijkt mijn vriend regelmatig, maar ik heb het voordeel dat ik dan het geluid kan uitzetten, dat merkt hij toch niet 😉

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *