Ik vertrek naar Brazilië – maar mijn lief kan niet koken

5691586-vlag_brazilie

Het einde van het schooljaar is in zicht en het afstuderen komt voor mij steeds dichterbij. Het besef dat ik over enkele maanden – laat ons toch hopen – een masterdiploma op zak zal hebben, zorgde voor een korte quarter-life crisis. Het voelde alsof ik plots in de “volwassenwereld” gegooid zou worden. Alsof het behalen van zo’n papiertje (aka diploma) plots betekent dat je klaar bent voor het echte leven. Begrijp me niet verkeerd: ik heb de laatste jaren ontzettend veel geleerd. Ik ken de hele geschiedenis van Frankrijk (of die kende ik toch tot een uur na het examen), ik weet hoe ik verzorgd kan spreken (vaarwel Antwerpse ‘a’) en ik kan als de beste een cursus vanbuiten blokken de dag voor het examen (met de nodige sloten koffie, uiteraard). Hoe interessant mijn opleiding ook was, ik heb nog heel wat te leren. En dat is exact waarom ik volgend schooljaar zo’n zes maanden in Brazilië zal wonen, werken & leven. 

In november begin ik dus aan mijn grote avontuur: in het kader van de opleiding “Internationale samenwerking Noord-Zuid” vertrek ik naar Quixeramobim, een gemeente in Ceará, Brazilië. Ik wil uit mijn “Belgische bubbel”, de wereld is namelijk groter dan België alleen: ik wil kritisch leren kijken naar de wereld en maatschappij en kennis maken met andere culturen en visies. Ik wil zelfstandiger en assertiever worden, maar ik wil ook leren relativeren. Ik wil niet langer bij de kleinste tegenslag huilend op de grond liggen – à la dramaqueen Lena. Nee, ik wil bij het kleinste geluk op de grond liggen van het lachen. 

12922361_1127377133947363_877326417_o

“En je lief dan?” Daar heb ik ook al enorm vaak aan gedacht. Meneer kan nog geen aubergine van een ananas onderscheiden, laat staan dat hij zes maanden lang elke dag een fatsoenlijke maaltijd kan koken. Voor wij gingen samenwonen, was zijn favoriet gerecht namelijk “patat met ei”. Een culinair hoogstandje, niet waar?

Ondanks zijn grote haat voor koken en het feit dat ik die taak dus niet langer zal kunnen overnemen, is hij toch mijn grote steun gebleven. Ik zou hier kunnen beschrijven wat hij de laatste tijd voor mij betekend heeft, maar ik wil jullie het melige gedoe besparen. Ik hou het bij “eu te amo” – veel verder gaat mijn Portugees momenteel nog niet.

Brazil: Here I come.
Sam, mama & oma: I’ll be back. 😉

Dit wil je misschien ook wel lezen:

5 Comments

  1. Bea Bouwmeester 6 november 2016

    Ik ken je niet, maar ik heb genoten van je blog.(ik kom uit Groningen, Nederland) Nu ga je groot avontuur en uitdaging tegenkomen in Brazilie. Heel veel succes en leerzaam toewensen.

    Beantwoorden
  2. Lottes Anekdotes 27 mei 2016

    Wauw, zo zalig!!

    Beantwoorden
  3. BySilke 27 mei 2016

    Wowie, helemaal alleen naar Brazilië! Maar dat ga je goed doen, ’t is inderdaad dan het perfecte moment om zoiets te doen denk ik. En wie weet kom je wel terug en is Sam een heuse keukenprins geworden! Liefs 😉

    Beantwoorden
  4. Gui van roy 26 mei 2016

    Wat een fantastische beslissing. Een ervaring om te koesteren. Veel geluk, plezier & mooie Momenten.

    Beantwoorden
  5. Engelina 26 mei 2016

    wow dat is wel heel spannend, word je zo maar in het diepe gegooid zonder je lief.
    Heel veel succes en plezier alvast.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *