“Mijn dochter en ik”

11922071_1025170474168030_982969475_n

Al maanden was ik aan het zeuren bij mijn mama of ze eens een artikel wou schrijven over haar geweldige(!) brei- en haakkunsten. Gisteren stuurde ze me plots een mailtje met een heel ander soort artikel voor op mijn blog. Dat ik na het lezen even heb moeten huilen, heb ik haar nog niet verteld (dat zal ze wel hier lezen). Lieve mama, ik ga steeds meer op je lijken en kan alleen maar hopen dat ik later een even goede mama zal zijn.

“Mijn dochter en ik, altijd gedacht dat we weinig gemeen hadden. Ik dacht wit, zij zwart, discussies en woordenwisselingen, nee dat was geen kind van mij. Een koekoeksjong had ik, verwisseld bij de geboorte want ook dat neusje had ze niet van mij. 

Maar ondertussen zijn we eenentwintig jaar verder en heeft dochterlief het pand verlaten. En waren we daarvoor altijd met elkaar aan het strijden (over opruimen, respect naar je ouders, verplichtingen in het leven,….), nu is de tijd gekomen van rust.

Dochter heeft gemerkt dat het echte leven hard werken is (zonder een moeder die achter je je rommel opruimt en klaarstaat met lekkere hapjes tijdens zware examenperiodes, die je was en je plas doet en een voorraad Tipp-Ex in de kast heeft zitten als jouw rolletje weer op is, die luistert bij een dipje en je vooruit gromt bij een flauw-tje, die er kortom altijd is of toch bijna altijd want moederlief heeft ook een druk leven van werken en naaiclubjes en veel sporten). En dochter krijgt nu ook het woord “sorry” over haar lippen (oké het is bijna onhoorbaar en herhalen doet ze het meestal niet) als ze bekent dat ze in de fout ging.

Jaja, je hoort hier een trotse mama, (die nog steeds bereikbaar is bij een dipje al dan niet met strenge woorden waar dochter op dat moment niet blij mee is maar achteraf dan meestal wel dankbaar voor is ) een mama die denkt : “dat knappe kind van mij, die komt er wel”.

12025347_1025173634167714_1870369182_nEn confronterend maar ik beken, mijn liefste dochter lijkt op mij! Allebei zijn we verzamelaars (al doe ik het iets georganiseerder dan zij, ik maak keurige stapeltjes en zij propt maar het principe blijft hetzelfde, we houden veel (te veel) bij). En allebei zijn we eeuwige piekeraars die wakker liggen van de domste dingen. En ach waar zou dat kind van mij die onzekerheid nu toch vandaan hebben ? Juist ja, …
En hoezo wilde ze haar prachtige blonde lokken roze kleuren (lees het artikel hier: “De kapster die mijn haar niet roze wou verven“), liep ik ooit niet rond met peentjes-oranje (iets minder weelderige dus mijn haar heeft ze gelukkig echt niet) punkkapsel.

Maar wat ik ongelooflijk in haar bewonder is haar gedrevenheid, haar wil om dingen te bereiken, haar volharding om zich ergens in vast te bijten. Zo maakt ze nu mijn dromen een beetje waar. Daar waar ik twijfelde en niet doorging, gaat zij er helemaal voor.
Liefste dochter, liefste Lena-Pena, doe zo voort!!!!”

RL_010711_IMG_0238bw

25 Comments

  1. Anniek 22 september 2015

    ah, dit is echt zo leuk geschreven, onwijs lief ook van je moeder!

    Beantwoorden
    • Lena (admin) 22 september 2015

      Ja, schrijven kan ze, en lief zijn ook ! 😀 (al dacht ik daar tijdens mijn puberjaren soms anders over, hihi)

      Beantwoorden
  2. Eva 15 september 2015

    Wat lief van je mama 😀

    Beantwoorden
  3. Rachel 15 september 2015

    wat een prachtige foto en wat leuk geschreven!

    Beantwoorden
  4. Maren 15 september 2015

    Wauw, wat een prachtige tekst. Zo eerlijk en oprecht geschreven! Ziet er een topmama uit 🙂

    Beantwoorden
  5. Elisse 15 september 2015

    Amaaai, zo lief! En die laatste foto is kei leuk! Uw mama ziet er nog zo jong uit 🙂

    Beantwoorden
  6. Ysanne 15 september 2015

    Ah dit is zooo lief! En wat lijken jullie op elkaar zeg! Snap wel dat je een traantje moest wegpinken 🙂

    Beantwoorden
    • Lena (admin) 17 september 2015

      Je bent de zoveelste die dat zegt, maar qua uiterlijk lijken we niet zo op elkaar, eerder qua karaktertrekken. Ik heb wel haar figuur geërfd, gelukkig! 😀

      Beantwoorden
  7. Bibiane 14 september 2015

    Wat prachtig geschreven! Ik kreeg er zelfs tranen van in mijn ogen…

    Beantwoorden
  8. Luc Roovers 14 september 2015

    Zo herkenbaar, van onze kinderen.
    Weet nog bij je eerste shoot hier! Je mama mocht niet blijven. Ze moest maar gaan winkelen.

    Beantwoorden
  9. Kathleen 14 september 2015

    Oh Lena, zo mooi (en als mama van een 19-jarige eigenwijze dochter zo herkenbaar 🙂 )

    Beantwoorden
    • Lena (admin) 14 september 2015

      Haha, dochters kunnen soms vervelend en eigenwijs zijn he :p EN het is niet gemakkelijk om toe te geven, maar ik heb toch al heel vaak beseft dat mama vaak gelijk heeft.

      Beantwoorden
  10. Renske 14 september 2015

    Jeetje, wat enorm bijzonder en lief dat jouw moeder dit voor jou heeft geschreven. EEn dierbaar momentje om nooit te vergeten. 🙂

    Beantwoorden
  11. Sandra 14 september 2015

    wauw lena, wat lijkt me dit bijzonder voor je om te lezen. ik vind het zelf al heel speciaal, laat staan wat jij er van moet vinden. heel mooi!!

    Beantwoorden
    • Lena (admin) 14 september 2015

      Ik vond het inderdaad heel bijzonder! Ik heb veel chance met mijn mama 🙂

      Beantwoorden
  12. Ines 13 september 2015

    zo lief en wat een leuke foto’s! ik zie echt gelijkenissen in jullie uiterlijk! 😀

    Beantwoorden
    • Lena (admin) 14 september 2015

      Ik heb dat al heel vaak gehoord. maar Zelf zien we de gelijkenissen eigenlijk niet haha (al zou ik heel graag wat meer op haar lijken). We lijken vooral qua karakter op elkaar 😀

      Beantwoorden
  13. gerhilde maakt 13 september 2015

    Mooi!

    Beantwoorden
  14. Iris 13 september 2015

    Ah dit is zo lief!!

    Beantwoorden

Laat een reactie achter op Renske Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.