Negenduizend kilometer ver

img_3561

Rustige zondag, luie zondag. Sam en ik sliepen lekker uit en besloten nog even in bed te blijven liggen. Met de laptop op onze schoot keken we nog snel naar een aflevering van onze favoriete serie. Met andere woorden een doodgewone, maar oh zo gezellige zondagochtend. De dag beginnen met een lekker ontbijtje, gevolgd door een stevige knuffel. En even later komt dan dat moment waar je eigenlijk nog niet klaar voor bent: je struikelt over de lege koffer in het midden van de woonkamer. De lege koffer die zo snel mogelijk klaargemaakt moet worden voor een half jaar in Brazilië. Een koffer waar Sam jammer genoeg niet in past. 

Wat doe je in godsnaam op de dag voor je zes maanden vertrekt naar een land, ver weg van je liefste lief? Inpakken natuurlijk – want slimme Lena had dit uiteraard uitgesteld tot de laatste dag. En iets gaan eten op restaurant, make-uploos en in comfortabele voddenkleren, maar mét de prachtige horloge die hij me een tijd geleden cadeau deed en de ongelooflijk mooie ring die hij me de dag ervoor gegeven had. Mijn hand zag er die avond prima uit – de rest jammer genoeg iets minder. 

14963671_1311551075529967_1209359529_o

Na het zware afscheid (lees: wenen, wenen, wenen) met mijn mama, papa, oma en broer, zag ik er tegenop het nog eens te moeten herhalen op de luchthaven. De tranen rolden over mijn wangen toen ik in mijn eentje richting de douane liep en Sam in de verte zachtjes zag zwaaien. Bij elk stapje een beetje verder van hem, maar ook een beetje dichter bij Brazilië. En dan kwam het piekeren: hoe begin je in hemelsnaam aan een nieuw hoofdstuk, zonder het vorige afgesloten te hebben?

Het antwoord: ik zet mijn leven in België even op pauze. Mijn nieuwe ringetje ligt alvast in een doosje, ondertussen zo’n 9000 kilometer van mij vandaan, te wachten op mijn terugkeer. En mijn lief? Die zie ik hier over 48 dagen al weer eventjes terug, al neem ik hem in mijn hartje overal mee naartoe.

Ondertussen zit ik hier bijna een week in Fortaleza. Het is heel fijn. En mooi. Maar vooral héél warm. Maar daar heb ik het volgende keer wel over.  😉

Dit wil je misschien ook wel lezen:

4 Comments

  1. jony verstappe 8 november 2016

    ik lees wat je schrijft lieve schat en ik weet dat alles goed is zoals het is …

    xxx oma

    Beantwoorden
  2. Katrien (collega van je mama) 6 november 2016

    Mooi en ontroerend geschreven! Geniet van je reis! Een half jaar is zo om! 🙂

    Beantwoorden
  3. Lottes Anekdotes 6 november 2016

    Ik weet hoe het voelt, al is het ongetwijfeld toch ook weer niet hetzelfde. Ik liet mijn toenmalig lief achter om een halfjaar in Zuid-Afrika te gaan wonen. Stoer zeiden we dat die zes maanden voorbij zouden vliegen en het echt wel zou lukken. NA amper een week had hij al zijn vliegticket geboekt om twee maanden later op bezoek te komen: het gemis was toen al te groot. Maar, Lena, hoe moeilijk het soms ook is en zal zijn, weet dat je een unieke ervaring aan het opdoen bent en je jezelf ook gelukkig mag prijzen dat je dit een beetje met Sam zal kunnen delen als hij in Brazilië is 🙂

    Beantwoorden
  4. Silke 6 november 2016

    Leuk om weer iets van je te kunnen lezen! Wel spijtig dat het je zoveel pijn doet om alleen naar Brazilie te vertrekken -maar absoluut te begrijpen-. Het komt wel goed! Dat halve jaar gaat voorbij vliegen en je gaat het er heel goed hebben, sowieso. Veel succes! 🙂

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *