O Bom, o Mau e o Feio

15101843_1326155144069560_1705546902_o

Hier zit ik dan: schrijvend aan mijn kleine bureautafeltje, met de wind in mijn haren. Ik voel me net alsof ik buiten zit. Boven me zie ik het licht schijnen door de dakpannen en aan mijn linkerkant staat de deur naar de veranda wijd open. Ik kijk uit op een rij bomen, onder een prachtige blauwe hemel. Ik voel me hier thuis, ook al heb ik geen eigen kamer. Ik ben tevreden met mijn slaaphoekje in het verlengde van de leefkamer. Een gebrek aan privacy heeft namelijk bepaalde voordelen: ik ben nooit alleen met mijn geluk, noch met mijn verdriet. Zowel mijn lach als mijn tranen gaan hier nooit onopgemerkt voorbij. De enige uitdaging is dat ik nu geen snoeppapiertjes en zakdoeken meer kan laten rondslingeren, zoals ik thuis wel eens durfde – tot grote ergenis van het lief. Dat kan ik mijn nieuwe huisgenoten namelijk (nog?) niet aandoen. 

Gedurende de eerste week in  Quixeramobim merkte ik voornamelijk de oppervlakkige verschillen op met het vertrouwde België. Zo was er nergens een stofzuiger of wasmachine te bespeuren. Het binnengewaaide zand veeg ik hier dus met een borstel en mijn kleren was ik met de hand. Tegen alle verwachtingen in, vind ik er een zekere rust in: het geluid van een stofzuiger maakte me altijd al gek (ik laat het stofzuigen in België dan ook niet zomaar over aan mijn dove vriend) en mijn truien kwamen op een of andere magische wijze altijd kleiner uit de wasmachine dan ze erin gingen. Back to basics dus, en het bevalt me best. 

Met de tijd begon ik echter ook de problemen en uitdagingen in Brazilië waar te nemen. Er werd me bijvoorbeeld verteld dat ik de neiging om tien keer per dag te douchen moest onderdrukken. Niet eenvoudig bij temperaturen van 37°C, maar helaas noodzakelijk: er heerst hier al vijf jaar lang een enorme droogte. Waar ooit een rivier stroomde, vind je tegenwoordig nog maar enkele waterplassen terug. Wij hebben toegang tot stromend water, maar dat geluk is helaas niet iedereen in Quixeramobim gegund. Terwijl mijn vrienden vragen of ik geen straaltje zon kan opsturen naar België, vragen ze hier of ik niet wat regenwolkjes kan laten komen. Samen met de bevolking kijk ik uit naar de eerste regendruppels want als het regent, is het feest: met een blokje zeep in de ene hand en een bus shampoo in de andere, spurt men hier naar buiten om zich te wassen in de regen. 

img_4024

De mensen hebben hier verder ook een heel ander ritme. Heel wat mensen werken maar een halve dag en rusten vervolgens, al dan niet in een hangmat, tot de zon ondergaat. In het begin wees ik dit toe aan de extreme hitte, die werkelijk de energie uit je lichaam zuigt, maar al snel ontdekte ik dat er meer achter zat. Er is namelijk sprake van een politieke én economische crisis: mensen willen vaak wel aan de slag maar vinden niet altijd werk. Het land lijkt zich maar moeilijk te kunnen losmaken van nepotisme en corruptie: een trieste, maar alledaagse realiteit voor de Brazilianen, ook in een kleiner dorp als Quixeramobim. Zo werd hier voor het eerst in 20 jaar een nieuwe burgemeester verkozen uit een andere partij. Dit zette alles op zijn kop: onder het mom van hervormingen werden mensen ontslagen, nieuwe mensen aangenomen en projecten tijdelijk stilgelegd of zelfs stopgezet. Ook intolerantie, racisme, discriminatie en seksisme maken het leven van veel Brazilianen er niet gemakkelijker op, zeker niet als dit door politieke figuren als Bolsonaro gestimuleerd wordt. 

Hoewel Brazilië zich momenteel in crisis bevindt, zijn de mensen toch bereid het weinige dat ze te hebben te delen met anderen. Ik word hier overrompeld door de Braziliaanse warmte. Zo krijg ik vaak maaltijden en drank aangeboden en heb ik al veel te vaak achterop brommertjes gezeten: ’s middags omdat ze het te warm vinden om me te laten wandelen, ’s avonds omdat ze het niet veilig vinden om me te voet naar mijn bestemming te laten gaan. Zelfs toen ik  het brommertje van een vriend bijna had vernield – mijn rechtervoet dacht namelijk dat de uitlaat een voetsteuntje was – was ik nog altijd welkom om mee te rijden. Al wijst hij tegenwoordig altijd eerst even bezorgd naar de voetsteuntjes, alvorens ik achterop ga zitten. Oeps.

Ondertussen voel ik me hier af en toe een echte Braziliaanse, als ik er bijvoorbeeld op m’n eentje in slaag de weg te vinden, naar de winkel te gaan of mensen in het Portugees aan te spreken. Jammer genoeg ben ik voorlopig(?) een vrij bleek Braziliaantje en val ik nogal op. Al zou dat opvallen ook kunnen liggen aan het feit dat ik hier met mijn boodschappen los in de armen rondloop, terwijl de Brazilianen hier voor één fles melk al een plastic zakje vragen. Milieubewustzijn is hier dan ook voorlopig nog niet ingeburgerd: er wordt niet gesorteerd en ik moet iedere keer een gilletje slaken als er weer iemand gebruikte olie in de gootsteen giet. Pure horror. Al is het natuurlijk ook wel begrijpelijk: ze hebben hier andere zorgen en prioriteiten.

Ondanks alle uitdagingen, voel ik mij hier thuis. Dankzij de warmte van de mensen, dankzij mijn twee lieve huisgenoten en dankzij mijn projecten. Wordt hoe dan ook vervolgd. 

Liefs, Lena. 

Dit wil je misschien ook wel lezen:

3 Comments

  1. Silke 1 december 2016

    Hihi, wat een lieve reactie van je oma 🙂 Wat leuk dat je dit met ons deelt, echt bijzonder om op die manier ook wat meer te weten te komen over Brazilië! Het is echt heel erg raar om me in te beelden dat jij het veel te warm hebt en snakt naar regen, terwijl de temperaturen hier nu rond het vriespunt liggen. Ik zou wel eens willen ruilen, hihi 😉 Liefs!

    Beantwoorden
  2. Jozefien 30 november 2016

    Mooi geschreven, Lena! enjoy xx

    Beantwoorden
  3. oma 30 november 2016

    slapeloos nachtje, dus even in BraziliË GEWEEST ! kreeg het er zelfs warm van ondanks de ferme kou hier. merci Lena-lief!

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *