Omslachtige excuses: een verhaal over sport

IMG_20151229_202855_1

Bah, ploegsporten. Voetbal, basketbal, volleybal, … Ik mag er niet aan denken. Één keertje de bal missen en binnen de kortste keren krijg je “per ongeluk” een bal naar je hoofd gegooid – zoals in die geweldige meidenfilms, lekker op z’n “mean girls”. Nou, zo stel ik het mij toch voor, ik heb er mij immers nog nooit aan gewaagd. Als ik de bal in de verkeerde goal zou stampen (want ja, daar ben ik toe in staat) of de bal naar de tegenstanders zou gooien (zucht, dat kan ik helaas ook als de beste), dan baalt de hele ploeg hiervan.

In een ver verleden sloot ik mij dan ook aan bij een atletiekclub: geen druk, alleen maar pure vrijheid. Niemand zou kunnen balen van mijn eventuele stommiteiten, dacht de nog naïeve vijftienjarige versie van mezelf.

Oh, wat deed ik het graag. En wat deed ik het goed! Of zoals mijn trainer enkele weken later op zijn Antwerpse sportblog schreef:
“Lena, begot kind kunde gij lope. Ja watte, pakt ons Lena (gazelle) der uit, en geen enkel manspersoon kon volge, integendeel liep ze nog verder weg ook.”

Hoewel zowat iedereen zou glunderen bij zo’n lofzang, zorgde het bij mij eerder voor een angstig gevoel. Wat als ik volgende keer minder goed zou lopen? Of erger, wat als ik over mijn eigen voeten zou struikelen? Hoe onrealistisch dat laatste wellicht klinkt, toch zou het uiteindelijk het einde van mijn loopcarrière betekenen. Ik laat mijn trainer het even uitleggen:
“Ons arm Lenake, stot doar helemol vermassakreerd, overal blau plakken, vel van der beentjes en een smoelleke om kompasse mé teme. Nà eerlijk gezei, ze moet daar op den interclub nen heelen lelijken totter gegon zen.”
Een samenvatting voor de niet-Antwerpenaren: deze onhandige Lena struikelde over haar eigen voetjes toen ze voor de eerste keer haar club moest gaan vertegenwoordigen op de 4×100.

Was het werkelijk onhandigheid? Misschien wel. (Who am I kidding: hoogstwaarschijnlijk wel). Maar paniek speelde helaas ook een grote rol, ik was immers zonder het te beseffen in een ploegsport terechtgekomen. Ik liep niet meer voor mezelf, maar voor een hele club.

Laat ik nu op een onhandige manier overgaan tot de essentie van deze blogpost. Ik wil jullie mijn excuses aanbieden voor mijn langdurige afwezigheid. De laatste tijd werd mijn blog door heel wat mensen gelezen en leuke reacties bleven binnenstromen. Het besef dat ik schreef voor een vrij groot publiek – en dus niet enkel meer voor mezelf – zorgde voor een beetje paniek (met andere woorden: twee maanden stilte). Ik hoop nu weer voor even terug te zijn!

Oh ja, ondertussen zat ik ook drie weken in Australië, een land met veel te hoge golven en grote spinnen onder de toiletbril. Maar verder was het echt geweldig hoor 😉
Laat het me weten als jullie hierover nog een blogpost willen zien!

Liefs, Lena

Dit wil je misschien ook wel lezen:

5 Comments

  1. Ria 22 maart 2016

    Die zelf reflectie of zelfspot, heerlijk om te lezen! Gang maar lang door!!!

    Beantwoorden
  2. Lotte 21 maart 2016

    Natuuuuuuurlijk wil ik graag een blogpost over Australië lezen! 🙂

    Beantwoorden
  3. Kim 21 maart 2016

    Leuk dat je er weer (even) bent, Lena! Al hoop ik dat het voor langer is dan even, haha 🙂

    Beantwoorden
  4. wannderful 21 maart 2016

    Geniet van de doorstart ! 😉

    Beantwoorden
  5. Nelly 21 maart 2016

    jaaaaaaaaaaaaaaaaa, mijn Lena-tje is terug 😉

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *