O Bom, o Mau e o Feio

15101843_1326155144069560_1705546902_o

Hier zit ik dan: schrijvend aan mijn kleine bureautafeltje, met de wind in mijn haren. Ik voel me net alsof ik buiten zit. Boven me zie ik het licht schijnen door de dakpannen en aan mijn linkerkant staat de deur naar de veranda wijd open. Ik kijk uit op een rij bomen, onder een prachtige blauwe hemel. Ik voel me hier thuis, ook al heb ik geen eigen kamer. Ik ben tevreden met mijn slaaphoekje in het verlengde van de leefkamer. Een gebrek aan privacy heeft namelijk bepaalde voordelen: ik ben nooit alleen met mijn geluk, noch met mijn verdriet. Zowel mijn lach als mijn tranen gaan hier nooit onopgemerkt voorbij. De enige uitdaging is dat ik nu geen snoeppapiertjes en zakdoeken meer kan laten rondslingeren, zoals ik thuis wel eens durfde – tot grote ergenis van het lief. Dat kan ik mijn nieuwe huisgenoten namelijk (nog?) niet aandoen. 

Read More