Een pretje met een tolk! #geenpretjezondertolk

Pssst, hier ben ik weer! Ja, ik weet het, het is ondertussen weer een jaar geleden sinds ik iets op mijn blog plaatste, maar dat praatje is voor een andere keer (iets met “het was zo ontzettend druk”). Ik wil het namelijk hebben over iets wat me heel nauw aan het hart ligt: mijn lief. Zoals de meesten onder jullie wellicht weten, is hij doof. “Potdoof”, zoals hij het graag verwoordt. Ik geef toe, in “noodsituaties” durf ik alsnog zijn gehoor eens uittesten: als ik mijn handdoek ben vergeten klaar te leggen voor het douchen, gil ik wel eens met volle kracht in de hoop dat hij dan zal komen aanlopen. In hoge sopraan, heb ik al gemerkt, maak ik 5% kans dat hij toch voorzichtig eens zal komen kijken. Maar 95% van mijn gilpartijen wekken alleen bezorgdheid op bij de buren. POTDOOF, zoals ik al zei dus.

Veel mensen die voor het eerst vernemen dat Het Lief doof is, hebben veel moeite met het verbergen van hun medelijden: “oh, wat erg, dat moet toch zo moeilijk zijn”. Wij schieten dan onmiddellijk in de verdediging: “JA MAAR, hij spreekt Vlaamse Gebarentaal, maakt deel uit van de Dovengemeenschap en kan altijd een tolk gebruiken als dat nodig is“.  Daarmee was de kous af, dachten we. Maar al snel beseften we dat we misschien toch met koude voeten zaten.

(Voor wie niet het hele verhaal wil lezen, neem zeker een kijkje op http://www.geenpretjezondertolk.be)

Read More